Gizarte ongizatearen krisia eta berrikuntza: erronka mundiala

Ongizate Estatuaz ari garenean, pertsonen beharrizan garrantzitsu batzuen bermeaz hitz egiten ari gara, Estatuak emanda, norberaren baliabide edo ahalmenak kontutan hartu barik (zentzu orokorrean).

Ongizate Estatuaren krisia ez da azken bost edo sei urtetatik hona datorren prozesu bat. Hamarkada batzuk daramagu krisi horretaz hitz egiten, gizarte aldaketa sakon batzuk direla eta: globalizazioa, indibidualizazioa, enpleguaren falta, zaintzen krisia…

Pilares

Ongizate Estatua defendatzen dugunok, eraikuntza historiko bat dela ulertu behar dugu eta bere berrikuntzaren beharra onartu. Alde batetik, lanaren banaketa sexual onartezin baten gainean oinarrituta egon delako. Beste alde batetik gizarte arrisku berri batzuei erantzuna emateko prest egon ez delako. Eta beste aldetik, Ongizate Estatuaren arrakasta eta mugengatik, kasu batzuetan, hiritarren jarrera aktibo eta solidarioak ahultzen direlako (laburki esanda).

Interdisciplinariedad

Ongizate Estatuaren defentsa, kasu batzuetan, defentsa itxia eta gogorra izan beharko du, atzera pausurik eman gabe. Beste kasu batzuetan, gizarte berrikuntzaren bidez, beldur barik, sinergia berriak lortzeko saioak egin eta ebaluatu behar ditugu: enpleguaren banaketa, zergen eta sarreren bermearen kudeaketa zuzen eta progresiboa, komunitatearen autogestioa, familia eta lanaren arteko uztartzea eta aniztasunaren kudeaketa bultzatuz.

Gehiago irakurtzeko, adibidez: “Mendetasunetik haratago”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

CAPTCHA image
*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

WP-SpamFree by Pole Position Marketing